Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Haber Ajansı (MİHA) muhabirleri Neslihan Yeler ve Yunus Keleş, görüp de görmezlikten geldiğimiz kağıt ve plastik toplayıcıların dünyasına girdi. Neslihan Yeler / MİHA   Ümraniye’den Ataşehir’e bağlanan Mustafa Kemal Mahallesi’nde büyük engellerle kâğıt toplayan insanların yaşamlarına bir nebze de olsa girmeye çalıştık. İşçilerin zorlu, bezgin ama tebessüm dolu yaşamlarını onların her hareketinde her tebessümünde kendimizi ve farklı bir yaşamı keşfettik. Her gün yanımızdan yüzlercesi geçiyor. Ellerinde bir araba, kötü giyimli, belki biraz da kirli insanlar… Kimisi onlara tepkiyle bakıyor; kimisi kirlenmemek için uzağından geçerken kimi de emeğine saygı duyduğunu gösteren mutlu gözlerle daha bir yanaşıyor geçerken. Kâğıt toplayıcıları modern adıyla geri dönüşümcüler İstanbul’un sokaklarını adım adım dolaşıp karton, plastik gibi şeyleri arıyorlar. Yaptıkları işin zorluğu düşünüldüğünde ellerine geçen para oldukça az; ancak yapacak başka meslekleri yok. Hasan S. de altı yıldır İstanbul’da kâğıt topluyor. Amasya göçmeni Hasan, kâğıt toplayıcılığına başlamadan önce İzmir’de bir kablo fabrikasında çalışıyormuş. Sigortası ve ailesini geçindirebilecek maddi gücü varmış. Hayatı, eşiyle boşanmasından sonra ters gitmeye başlamış. Boşanma sonrasında yaşadığı bunalım yüzünden en yakın arkadaşını bıçaklamış ve yolu hapishaneye düşmüş. En nefret ettiğinin yüzünü dahi özlemek Hapisteyken düşünecek çok zaman oluyor. İnsan, en nefret ettiğinin yüzünü bile özlüyor. Pişmanlıkların üstüne bir de gardiyanlar ve zengin oldukları için koğuştaki işleri bize yaptıran mahkûmlar eklenince insan özgürlüğünün daha da bir elinden alınmış olduğunu hissediyor,” diyerek anlatıyor hapisteki yıllarını. Hapis, Hasan’ın elinden işini, itibarını ve belki de en önemlisi oğlunu almış, Hasan yıllardır görmüyor ya da görmeye cesaret edemiyor. Hapse düşünce oğluna bunu açıklayamayacağını düşünerek kendisinin yurtdışında olduğunu söyletmiş. Onu neden görmediğini sorduğumuzda, “Yapamam. Onun karşısına bu halde, bu işi yaparken çıkamam. Oğlum benden utanır, hayal kırıklığına uğrar,” diyor. Hasan, yaptığı işi zorluğundan dolayı hiç sevmiyor ancak sabıkası olduğu için çalışacak başka bir iş bulamıyor. Kâğıt toplayıcıları eskiden iyi ücret alırken Türkiye’deki toplayıcılığın özel bir şirkete verilmesi sonucu fabrikalar, toplanan kâğıdı daha ucuza alıyor. Fabrikaya önceden kâğıdın kilosu yirmi iki kuruştan verilirken artık kâğıdın kilosu on altı kuruştan veriliyor.